Selve eventyret:

Lars Redalen fortalte Truls Ørpen  i 1895:

Overdrivingseventyr

Det va ein gong je sku sta og fiske. Je tok på me varastøvlane mine, så hadde je fiskestong med me, og ei lita øks. Børse hadde je au.

Je la oppover te tjenne'. Der ville je prøve å kåmmå utpå så langt som rå' va'. Det låg ei låg utilgjennom vatnet. Men så va' 'o så hål denna låga.

Je tok da øksa og høgg i 'o så je sku ha noko å støa me på. Men så va' det nok ei diger trite (åbor) je va kømmi utpå. Og ho la i veig utover vatne' så det berre fossa etter.

På andre si'a rente ho beintpå ein bergvegg så det flaug varme i ein tirilegg. Je kom te å sjå oppi ei digert tre som sto der.

Oppi toppen satt det ein tiur. Je la te og skaut, og tiur datt og toppen med, og den råka ein hara og slo ov riggen på'n.

Je steig ti land og drog tå me varastøvlane mine og tømte døm. Da va' det ikkje mindre enn to bismalpund fisk i hver. Je bredde hendane ut da je såg det. Der kom det ein ørre og sette e på hver neva, je tok berre og klinka døm ihop. Så hadde je døm au.

Je resta sta og selte alle desse greiune og fekk mikkji peng før døm. På veigen heimat råka je ein kar som hadde ei blakk merr med sal på og beksel. Denna kom je te å kjøpe før pengane.

Je sette me oppå og vilde prøve om de va' noko te steg i'o. Og det va' det. Je møtte ein gammal mann på veigen. Det gikk så fort, at på den si'a som snudde imot uss, vart både hår og skjegg blese tå'n.

Nå hadde je slek ein diger hatt på hugu, og bremmen vart ståandes opp. Da je vart glanandes i den , va'n full tå småfuggel. Men i blant døm va' det ein fjellhanahauk. Den tok je med me. Ja, je har kløane tå'n og brukar døm te jøsestakar hver julekveld

(Kilde: Andreas Mørch «Krødsherad Bygdehistoriie» bind III, side 1335)